امروز هوا گرفته بود و به قولی " لندنی " بود . من همیشه در این هوا سودایی می شوم .رنگین کمان عواطف از شادی غم گونه ( و شاید اندوهی شاد گونه ) تا حس غربت و سفر،دوستی ، وفا و جفا و احساسات دیگر در هم تنیده می شوند و هیجان ناشی از آن چون امواج خروشان و کف الود در روز های طوفانی دریا ،به جای جای ساحل روحم کوبیده می شوند . اما سر هم رفته حس خوبی پیدا می کنم . شایدکمی شکوه از روز گار در عین رضایت از خویش پس زمینه ی ذهنم در این فضای ابری باشد.
بگذریم . اما امروز در این دریای طوفانی تنها نبودم . لحظات امروز سرشار از شعر " قیصر " بود . نوشته هایی بر آمده از دل سوخته ای که راه به جایی غیر از دلهای تنها و زخمی نمی برد. کم کم خویش را با سوالاتی تکان دهنده رو در رو دیدم .
-- چرا این همه تازه گی اندیشه و چرب دستی در صناعت زبان که در شعر قیصر امین پور ، گروس عبدالملکیان ، فاضل نظری ، محمد سعید میرزایی و ده ها شاعر جوان دیگر وجود دارد ، مهجور و ناشناخته مانده است ؟
-- اگر ما آن طور که ادعا می کنیم ملتی هستیم دوست دار فرهنگ و خادم اهل ادب ، چه گونه است که هیچ یک از چهره های جوان شعر و ادب را که در زمان حاضر ،در کنارمان و در یک کشور و شاید در یک شهر و محله با هم زندگی می کنیم را نمی شناسیم ؟
-- چگونه است که دیوان شاعران بزرگ چند صد سال قبل را هم چون اسباب تفاخر و شخصیت در کتاب خانه ها ی کوچک و شیک خانگی به معرض نمایش می گذاریم . اما حاضر نیستیم نظری گذرا به دفتر های نازک ، ارزان و در عین حال غنی شاعران معاصر بیافکنیم ؟
-- آیا این همه از "خافظ " و "مولانا" سخن گفتن از سر ارادت و شناخت بر می خیزد یا در واقع جلوه دیگری است ار سنت مرده پرستی ما . که خود را به شکل فراموش کردن و ندیدن استعدادهای زمانه خودمان از یک سو و بت پرستی شاعران مرده از سوی دیگر به نمایش می گذارد . آیا در زمانه ی حافظ و خیام، شاعران قدیم تر را چون سدی بر سر راه آن ها قرار نمی دادند؟
-- همه می دانیم که " خافظ " ، " مولانا "،" خیام "،" سعدی" و دیگران هیچ یک مردانی آسمانی نبودند . آنان انسان هایی بودند خاکی و زمینی، که به یمن داشتن هوشی قوی ، رفاه مالی نسبی و شرایط خاص اجتماعی از آن ها در زمانه خویش انسان هایی سوخته دل و روشن فکر ساخته شد. عواملی نظیر هوش ، شرایط خاص اجتماعی و رفاه خانوادگی همگی تکرار پذیر هستند و لذا ظهور دوباره ی پدیده هایی نظیر حافظ و مولانا در ادبیات امری محال نیست . لیکن بدیهی است حافظ و مولانای قرن 21 با ادبیات زمانه ی ما سخن می گوید . او نیما و شاملو را می شناسد و شاید شعر سپید بگوید . کسی چه می داند.؟ شب ها به جای رفتن به حلقه ی درو یشان شاید در اطاق چت با شاعری دیگری از کشوری دیگر در باره ی هنر پست مدرن و نظریه مرگ مولف گپ بزند. و بدیهی این که ، اسمش هم حافظ و مولانا نخواهد بود !!
پس می شود گاهی به جای دیوان حافظ با شعر "قیصر" و امثالهم تفالی زد . ما نیت کردیم و فال این شد:
بیا مرا ببر ای عشق با خودت به سفر
مرا ز خویش بگیر و مرا ز خویش ببر
مرا به حیطه محض حریق دعوت کن
به لحظه لحظه ی پیش از شروع خاکستر
به آستانه برخورد ناگهان دو چشم
به لحظه های پس از صاعقه پس از تندر
به شب نشینی شبنم ، به جشن واره ی اشک
به میهمانی پر شور چشم و گونه ی تر
..........................................
دلم ز دست زمین و زمان به تنگ آمد.
مرا ببر به زمین و زمانه ای دیگر
شعر زمانه ای دیگر از دفتر قیصر امین پور به نام " گل ها همه آفتاب گردانند"